چهار گوشه خیال و انتخاب گلستان و بوستانی دیگر صرفاً جهت یادآوری چهار نکته احساسی زیر است:

۱ـ بهتر است که ما به عنوان یک نسل یا ملت به شعر و نوشته به‌طور مساوی توجه کافی مبذول داریم. یعنی برقراری تعادل بین حوصله و عجله، بین امواج احساس شعرا و اقیانوس تفکر (نوشته) و بین آرامشی موقت و زودگذر و بازشناسی درون که آموزشی است مفید و لازم هرچند وقت‌گیر و پرزحمت.

۲ـ در وسایل ارتباط جمعی، ما بیشتر از شناخته شدگان هنری صحبت می کنیم. شاید دلایلی مانند کیفیت بهتر و در دسترس بودن آثارشان و همخوانی احساس بیشتر ما با آنها منطقی و قابل قبول باشند. اما این مسئولیت‌ ما را نسبت به شاعران و نویسندگان گمنام و ناشناخته کم نمی کند.

۳ـ نیاز به یک توازن متعادل آن احساس و تفکر، حرف و عمل، دیروز و فردا، آشنا و ناآشنا، خواندن و سرودن، همکاری و همفکری

۴ـ قبول واقعیت‌ها به آنگونه که هستند.

به عبارتی چهارگوشه خیال بیانگر امواج احساس و اقیانوس فکری هنرمندان شعر و سخن دیروز و امروز، شناخته و ناشناخته در دنیای بی مرز و آسمان بی ابر جهان هنر خواهد بود.

بوسه و جان

دلم از کف، سر زلف تو را رهانکند
دل از کمند تو وارستگی؟ خدا نکند
اگرچه خون مرا بی‌گنه بریخت و لیک
کسی مطالبه از بازخونبها نکند
هر آن که از کف معشوق جام می گیرد
نظر به جانب جام جهان نکند
بسوخت سینه، ندیدم اثر ز آه سحر
ز من گذشت، کسی بعد از این دعا نکند
به بلبلان چمن از زبان من گویید
به خواب نازگلم رفته، کمی صدا نکند
تو بوسه ده که منت جان نثار خواهم کرد
کسی معامله بهتر از این دو تا نکند
بگفتمش که دلت جای عارف است، بگفت:
کسی به دیر شهان فرش بوریا نکند
ــ عارف قزوینی، تهران ـ ۱۲۸۲

دشت جنون

امشب دگر از شهر برون خواهم خفت
مجنونم و در دشت جنون خواهم خفت
ای دیده بیالای به خون بستر خاک
که امشب به میان خاک و خون خواهم خفت
ــ شهریار

مردم! ای مردم

مردم ! ای مردم
من همیشه یادم ست این، یادتان باشد
نیمشب ها و صحرا، این خروس پیر،
می خروشد، با خراش سینه می خواند.
گوش ها کر با خروش و موش با فریادتان باشد.
مردم! ای مردم،
من همیشه یادم ست این، یادتان باشد
و شنیدم دوش، هنگام سحر می خواند باز.
اینچنین با عالم خاموش فریاد از جگر می خواند:
مردم! ای مردم،
من اگر جغدم، به ویران بوم
پا اگر بر سر
سایه از فر هما دارم،
هرچه هستم از شما هستم!
هرچه دارم، از شما دارم.
مردم! ای مردم،
من همیشه یادمست این، یادتان باشد…
ــ مهدی اخوان ثالت

عشق وطن

تا «عشق وطن»
در وجود ماست:
در «ما آتشی است به حجم دقایق»
صدها هزار شعله
صدها هزار رشته
مارا سعادتی است:
صدها هزار معنا
صدها هزار سودا
مارا طراوتی است به عمق بهار:
صدها هزاز غنچه
صدها هزازشاخه
مارا تولدی است:
صدها هزار گونه
صدها هزار خانه
با من رئوف باش همسفرم
بامن بخوان «بلند»
تا «عشق وطن»
در وجود ماست:
ما زنده ایم:
صد هزار مرثیه
صدهزار دفعه
زمستان ۱۳۶۳
ــ ضیاء قوامی (م ـ د امید میبدی)

پشت دیوار سکوت شامل سه بخش می باشد:

۱ـ مصاحبه
۲ـ شرح زندگی
۳ـ سوال و جواب در رابطه با تجربیات تلخ و شیرین و پیام به بشریت

از علاقه‌مندان خواهشمندیم که با تماس بگیرند تا ترتیب مصاحبه با آنها داده شود.

حتی خورشید خانم هم به امید فردایی بهتر، از این طرف به آن طرف دنیا سفر می کند. «امروز» را همه با امید و دلواپسی سپری می کنند و در آرزوی فردا و فرداهایی روشن‌تر و گرم‌تر و بهتر لبخند را بر لب هایشان میهمان می کنند. برای تضمین آن فرداها و امیدها است که باید بشریت هرچه در قلب و روح و احساس در جیب خود دارد در این «بانک بین‌المللی چندبعدی و هدف دار» سرمایه گذاری کند. باشگاه ستارگان دوست دارد بخشی از این تجمع جهانی باشد.

ریشه در خاک می خواهد تاآن آب و خاک را که هنر و وجود بیشماری از سرافرازان هنری ما رابطه در آن دارند را بهتر بشناسند، کوچه به کوچه، شهر به شهر، تا آنهایی که در آنجا زندگی می کنند به آن افتخار کنند و در حفظ و حراست از آن بکوشند و آنهایی که برای این مرزهای پرگهر خواب های شیطانی می بینند بدانند که با انسان هایی شجاع، آگاه و جسور روبرو هستند، هرچند بکارند درو خواهند کرد.

باشد که با شناخت دقیق این آب و خاک جایگاه مجدد شیران گردد و از وجب به وجب آن جنبش آزادگان سر برآرند.

آنچه ایران را ماندنی، پایدار نموده همزیستی مسالمت آمیز اقوام و نژادهای متعدد و متفاوت با فرهنگ، آداب و رسوم، باورها و زیان های مختلف اما با احساسی مشترک برای یک زندگی بهتر، آزادمنشانه و افتخارآمیز می باشد.
این خلاصه مقدمه شروع راه درازی است که وجب به وجب و قدم به قدم به قلم و قلم و قلب به قلب تمام ایران و ایران بزرگ هنری را درخواهد نوردید و هرچه گفتنی است را به زبان ساده بازگو خواهد نمود.

انسان معمولا یک سیر مشخص فکری را در زندگی دنبال می کند که سرچشمه گرفته از گنجینه باوری، فکری و احساسی اوست که از دوران کودکی در وجودش شکل گرفته، تکامل یافته و سرچشمه لایزال رود خروشان انگیزه او در حرکت به جلو تبدیل شده است. بسیاری به وضوح اذهان دارند که از دوران کودکی می دانسته اند که در آینده چکاره خواهند شد. به این امید که با یادگیری، به کارگیری  تجربیات و گهگاه تلاش در رفع ابهامات و جهت گیری های غلط انسان ها بتوان عوارض ناشی از نزج گیری تفکرات غلط را کاهش داد تا هم دنیای بهتری داشت و شاید دیگر نیازی به عمر دوباره هم نداشته باشیم.

نقطه شروع، بازگو کننده تجربیات و خاطرات از این نقطه عطف های زندگی انسان ها است، هدفش یافتن عوامل و انگیزه های مهم و موثری است که در تصمیم گیری های انسان ها در مراحل حساس زندگیشان و چرخش بزرگ حیاتی و مؤثر بوده است. عوامل و انگیزه هایی که مسیر زندگیشان را به کلی تغییر داده از روزی که خود را شناخته و به یاد می آورند تا آخرین دم.

۱ـ معیارهای برگزیده شده برای نشان دادن نردبان ترقی و نحوه پیمودنش بسیار محدود و گهگاه بغض آلوده و ناهمسان است و باید آنها را مردمی تر و وسیع تر نمود.

۲ـ تعداد نردبان ها معدود و جایگاه هایشان غیرقابل دسترس عموم باید کاری کرد تا هنرمندان لایق بتوانند در سنین جوانتر آن پله های ترقی را طی نموده و به دریافت جوایز و مقبولیت لازم جهانی دست یافته و بیش از چند روز مرسوم شانس لذت بردن از آنها را داشته باشند.

سکوی پرواز امیدوار است با معرفی هنرمندانی جوان دل و سال به جهان، لااقل کاستی های مذکور را در مورد برخاستگان از ایران بزرگ هنری برطرف نموده و نقطه شروع جهان جهش انسان هایی باشد که “فکر می کنند” و برای “آینده ای بهتر برای بشریت” در تلاشند. در صورت تمایل، ما را مطلع فرمایید تا ترتیب مصاحبه با فرد مورد نظر شما داده شود.

آنچه که یک جامعه را در تعادل نسبی نگاه داشته تا کارها و مسئولیت های بشری در مسیری سازنده امکان پذیر گردد، قانون است. اما آنچه که جامعه را مطبوع و لذت بخش می کند و در صورت نیاز به طغیان وا می دارد و به اوج می برد، هنر است که مثال بمب اتم سلول های احساس «هیروشیمای وجود» را منفجر می کند. مثل هر چیز دیگر ما دو جور هنر داریم که البته ما به تعریف مورد نظر خود «هنر در خدمت بشریت» واقفیم. «خط حامل» هدفش بررسی شرایط زمانی، مکانی و احساسی و فکری فلسفی حاکم بر جوامع از طریق شناختن هنر آنها می باشد تا در سایه این شناخت بتوان فجایع در شرف تکوین و آینده را پیشگیری و آرزوی دنیای بهتری را در دل ها زنده نگه داشت.